شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 173

هر محقق منصفی می تواند نمونه های متنوعی از ایجاد آرامش و دلداری را در سرتاسر زندگی خدیجه (علیها السلام) و پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) ببیند. ابن هشام می نویسد: «خدیجه به پیامبر ایمان آورد. گفتارش را تصدیق کرد و او را یاری داد و اولین شخصی است که به خدا و رسولش و درستی آیات الهی ایمان آورد. خداوند به این طریق به پیامبرش آرامش داد؛ به نحوی که هیچ خبر ناراحت کننده ای از قبیل رد و تکذیب را نمی شنید، مگر این که خداوند به واسطۀ خدیجه گشایشی برایش ایجاد می کرد. وقتی خدا پیامبرش را به خدیجه برمی گرداند، او را ثابت قدم می کرد. دشواری ها را بر او آسان می کرد و تصدیقش کرده، کار مردم را برایش آسان می ساخت. رحمت خدا بر او باد.» (1)

آنچه بر عظمت این خدمت می افزاید این است که هیچ گاه خود از راحتی ظاهری مطلوبی برخوردار نشد؛ نه آن زمان که با رسول خدا (صلی الله و آله وسلم) ازدواج کرد و طعن و ملامت شنید و نه در مراحل دیگر. تاریخ به خوبی اسم برخی از آزار دهندگان و برهم زنندگان آرامش خانۀ رسول (صلی الله علیه و اله وسلم) را ثبت کرده است. ابولهب، حکم بن عاص بن امیه، عقبه بن ابی معیط، عدی بن حمرا ثقفی و ابن الاصداء هذلی همسایگانی بودند که آزارش می دادند و آسایش را از خانۀ وی سلب می کردند. یکی از اینان، هنگامی که اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در حال نماز بود، رحم گوسفندی را بر سر آن بزرگوار انداخت.(2) یک بار نیز شخصی خاک بر سر آن حضرت ریخت. اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) با همان حال به خانه رفت. وضع پریشان پدر همه را در نگرانی و اندوه فروبرد. یکی از دختران رسول (صلی الله علیه و اله وسلم) به پاخاست، خاک از سر پدر زدود و گریست. پدر گفت: دخترکم گریه نکن خداوند نگاهبان پدرت است(3).

جهال عرب برای انتقام از اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) تصمیم گرفتند بستگان وی را از خانه هایشان بیرون

1- . ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویه، ج 1، ص 249؛ ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللّه ، الاستیعاب، ج 4، ص 1820 با کمی تفاوت.
2- . ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویه، ج 1، ص 416.
3- . طبری، محمّد بن جریر، تاریخ طبری، ج 2، ص 344 و467 و 468 سخن از فرزندان خدیجه (علیها السلام) و اختلافات عمده ای که در این باب وجود دارد از حوصلۀ این مقاله خارج است.