شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 176

وجود شخصیت هایی چون ابوطالب (علیه السلام) و خدیجه (علیها السلام)، به این دلیل که دارای موقعیت برتر اجتماعی بودند، از بار فشارهای روانی و ظاهری مشرکان علیه آیین نوپای محمّدی9 تا حدود زیادی می کاست(1). ابوطالب (علیه السلام) به خاطر این که بتواند هم چنان به یاری رسول خدا (صلی الله و آله وسلم) ادامه دهد، ایمان خویش را پنهان داشت و موقعیت اجتماعی و قبیله ای خود را حفظ کرد (2).اما خدیجه (علیها السلام) با شهامت تمام همراه علی (علیه السلام) در اعلام موجودیت جامعۀ کوچک اسلامی شرکت جست و از موقعیت اجتماعی خویش چشم پوشی کرد.

دعوت آشکار

اشاره

سه سال پس از آغاز بعثت، پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) دعوتش را علنی ساخت. ابوطالب (علیه السلام)، خدیجه (علیها السلام) و علی (علیه السلام) با جان و دل از وی پشتیبانی کردند. خدمات حضرت خدیجه (علیها السلام) در این دوران از دو جنبه قابل ارزیابی است:

1. حمایت اجتماعی

حضرت خدیجه (علیها السلام) به دلیل وجهۀ مناسب اجتماعی توانست بارها اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) را از شر جهال برهاند. برای مثال اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در ایام حج، بالای کوه صفا رفت و با صدای بلند ندا داد که ای مردم! من فرستادۀ پروردگارم. آن گاه به کوه مروه رفت و سه بار سخن پیشین را تکرار کرد. عرب های متعصب هر یک سنگی برداشته در پی اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) روانه شدند.

ابوجهل سنگی پرتاب کرد که به پیشانی رسول اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) اصابت کرد. خون از پیشانی اش جاری شد. اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) به کوه ابوقبیس رفت. مشرکان نیز در پی او روانه شدند. حضرت علی (علیه السلام) خود را به خدیجه (علیها السلام) رساند و موضوع را به وی بازگفت. اشک بر گونه های خدیجه (علیها السلام) جاری شد. ظرفی از غذا برداشت و برای یافتن اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، با علی (علیه السلام) راهی کوه ها و دشت ها شد. جبرییل بر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) نازل شد و فرمود: «از گریه خدیجه ملایک به گریه آمدند. او را بخواه، سلام برسان، بگو خدا به تو سلام می رساند و او را به خانه ای بهشتی که از نور زینت شده،