شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 178

خدیجه (علیها السلام) 24 سال با اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) زندگی کرد(1) و سرانجام در بستر بیماری افتاد. اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) که بر بالین او حاضر بود، ضمن گفت وگوی با وی فرمود: «خدا تو را با مریم دختر عمران و آسیه دختر مزاحم برابری داده است.»(2)

وقتی روان خدیجه (علیها السلام) به سوی جهان جاودانگی پرکشید، اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) سخت گریست. چون در حجون قبری برایش کندند،(3) اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) خود به راه افتاد؛ هم چنان که اشک از چشمانش می بارید داخل قبر شد و خوابید. افزون تر از قبل گریست و او را دعا کرد(4). آن گاه برخاست و با دست خویش همسرش را در قبر گذاشت.(5) چون در آن زمان نماز میت واجب نشده بود، نماز بر وی خوانده نشد.(6)

فاطمه (علیها السلام)، یادگار خدیجه (علیها السلام) گرد پدر می گشت، خود را به دامان او می آویخت. بهانه مادر می گرفت و دل دردمند پدر را آتش می زد. اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) جز سکوت چیزی نداشت. جبرییل نازل شد و گفت: «ای پیامبر! به فاطمه بگو خدا برای مادرت قصری از لؤلؤ ساخته که درونش آشکار است و در آن جا هیچ سختی و تلخی نیست.» (7)

به این ترتیب فرشتۀ الهی پایان رنج ها و محنت های خدیجه (علیها السلام) را اعلام کرد. محققان زمان وفاتش را سه سال قبل از هجرت می دانند(8). در سال 727 قمری قبه ای بر قبر وی

1- . ابن اثیر جزری، علی بن محمد، اسدالغابه فی معرفه الصحابه، ج 7، ص 80؛ ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللّه ، الاستیعاب، ج 4، ص 1817.
2- . حلبی، علی بن برهان، السیره الحلبیّه، ج 2، ص 40.
3- . ذهبی، شمس الدین محمّد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج 2، ص 11؛ اربلی، ابوالحسن علی بن عیسی، کشف الغمه فی معرفه الائمه، ج 1، ص 511.
4- . به طور مفصل به کتاب نساءالنبی، بنت الشاطی نگاه کنید.
5- . طبری، محمّد بن جریر، تاریخ طبری، ج 4، ص 593.
6- . طبری، محمّد بن جریر، تاریخ طبری، ج 4، ص 593؛ ذهبی، شمس الدین محمّد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج 2، ص 111.
7- . نویری، احمد بن عبدالوهّاب، نهایه الارب فی فنون الارب، ج 18، ص 171.
8- . در ماه رمضان سال ده از بعثت وفات یافت. (طبری، محمّد بن جریر، تاریخ طبری، ج 3، ص 343؛ ابن اثیر جزری، علی بن محمد، اسدالغابه فی معرفه الصحابه، ج 7، ص 85)