شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 179

ساختند که در سال 1344 قمری به وسیلۀ وهابیون ویران شد. (1)

به یاد تو

قلب پرمهر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) هیچ گاه نام خدیجه (علیها السلام) را از صفحۀ خویش پاک نکرد و چراغ مهر وی را تا آخر عمر فروزان نگاه داشت. او دوستداران خدیجه (علیها السلام) را دوست می داشت. عایشه می گوید: «روزی خواهر خدیجه خواست خدمت پیامبر بیاید. تا رسول خدا نام خدیجه را شنید، چشمانش برق زد. گفتم: چقدر زیاد به فکرش هستی. پیرزنی بود که مرد و خدا بهتر از آن را به تو رسانده است.»

اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) به شدت برآشفت و فرمود: «واللّه بهتر از خدیجه روزی من نشده است. وقتی مردم مرا تکذیب کردند، به من ایمان آورد و زمانی که مردم از انفاق ثروت خویش خودداری می کردند، مال خود را انفاق کرد.»(2)

اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) چنان شخصیت خدیجه (علیها السلام) را بزرگ می شمرد که گفتارش دیگران را به شگفتی وامی داشت. عایشه می گوید: به هیچ کس به اندازۀ خدیجه حسرت نبردم؛ به خاطر یادکرد پیامبر از او.(3) رسول خدا از خدیجه چنان یاد می کرد که گویا جز او زنی در عالم نبود(4). هیچ گاه پیامبر از خانه نمی رفت مگر خدیجه را می ستود.(5)

اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در سالگرد وفاتش اشک ریخت و او را دعا کرد.(6)او به زنانش می فرمود: «فکر نکنید مقامتان بالاتر از او است. زمانی که کافر بودید، ایمان آورد و مادر فرزندانم است.»(7)

1- . تاریخ اماکن زیارتی مکه معظمه و مدینه منوره، چاپ سازمان حج و اوقاف، بخش مربوط به قبور حجون.
2- . ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، الأصابه فی تمییز الصحابه، ج 2، ص 217 _ 218. در کتاب ذریه طاهره دولابی، به طور کامل ماجرای برخورد عایشه با اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) را در «الاصابه فی تمییز الصحابه»، ج 4، ص 275 ببینید.
3- . ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللّه ، الاستیعاب، ج 4، ص 1823.
4- . حلبی، علی بن برهان، السیره الحلبیه، ج 3، ص 401.
5- . ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللّه ، الاستیعاب، ج 4، ص 1824و1823؛ محدث قمی، شیخ عباس، سفینه البحار، ج 1، ص 380؛ نویری، احمد بن عبدالوهّاب، نهایه الارب فی فنون الارب، ج 18، ص 171.
6- . ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویه، ج 1، ص 199.
7- . ابن شهرآشوب، محمّد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج 1، ص 159؛ ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویه، ج 1، ص 199.