شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 199

امانت داری، خوش خلقی و راستگویی ات به تو تمایل پیدا کردم.»

این ن_وع نگرش و رفتار، در جامعه ای که عموم توده ها بر اساس ظواهر و زرق و برق های دنیوی روابط خود را پایه ریزی می کنند، نمی توانست بدون پی آم_دهای ت_لخ و ناگوار باشد؛ لذا به فاصله ای اندک از پخش خبر ازدواج وی با امین قریش، گ_روهی از زن_ان ب_ه عیب جویی از وی روی آوردند و در محافل خود او را سرزنش کردند . آنان می گفتند: «او با این همه حشمت و شوکت با یت_یم ابوطالب (علیه السلام) که جوانی فقیر است ازدواج کرد . چه ننگ بزرگی!»

خدیجه (علیها السلام) در مقابل این ج_هالت ها س_اکت ننشست و آن ها را به صرف نهار دعوت کرد و بعد از پایان مراسم گفت : «ای زنان ! شنیده ام شوهران شما (و خودتان ) در م_ورد ازدواج م_ن با محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) خرده گرفته اید و عیب جویی می کنید. من از خود شما م_ی پرسم آیا در م_یان شما ، شخصیتی مثل محمد (صلی الله و اله وسلم) وجود دارد؟ آیا در گسترۀ م_که و اط_راف آن ش_خصیتی در فضائل و اخلاق نیک، مانند او سراغ دارید؟ من ب_ه خ_اطر این ویژگی ها با او ازدواج کردم و چیزهایی از او دیده ام که بسیار عالی است . پس شایسته نیست شما این گونه س_خن ب_گویید و نسبت های ناروا به دیگران ده_ید.»

زن_ان قریش ب_عد از این س_خنان خدیجه (علیها السلام)، همگی سکوت اختیار کردند و به ت_دریج پراکن_ده شدند.(1)

این شیوۀ استدلال خدیجه (علیها السلام) هر چند عمق ارزش گرایی در انتخاب ها را نشان م_ی داد، ب_رای جامعۀ جاهل و متعصب آن روز قابل درک نمی نمود؛ لذا زن_ان لجوج قریش به ح_الت ق_هر با او رفتار می کردند. آن ها دیگ_ر ب_ه خدیجه (علیها السلام) سلام نمی کردند و نزد او نمی رفتند؛ حتی تا سال پنجم بعثت، که حضرت زهرا (علیها السلام) متولد شد، نیز این شیوه رف_تاری ه_م چنان پا ب_رجا بود . لذا حتی ه_نگام وض_ع حمل، او را تنها گذاشته و پیام ف_رستادند که: «ت_و با ما مخالفت و با یتیم ابوطالب ازدواج کردی. ما هرگز نزد تو نمی آییم و در هیچ کاری کمک ن_می کنیم.»