شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 201

می فرمود: «پیامبر اسلام (صلی الله علیه و اله وسلم) پس از سفر تجاری شام، درآمدش را بین فقرا تقسیم کرد و هر روز بامداد به فراز کوه حرا می رفت و ب_ه ت_ماشای شگفتی های خلقت مشغول م_ی شد و ت_حت تأثیر عظمت خدا قرار می گرفت و خدا را آن گونه که شایسته بود عبادت می کرد.»(1)

خدیجه (علیها السلام) با درک چنین روحیاتی از اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، هرگز برای او مزاحمتی ایجاد نمی کرد و همیشه با همدلی و همراهی او را بدرقه می کرد. غذایش را ب_ه وس_یله حضرت علی (علیه السلام) به بالای کوه می فرستاد و گاه خود نیز با حضرت همراه می شد . علامۀ مجلسی به نقل از صحاح اهل سنت می نویسد: «در آن ماه رمضان که پیامبر در کوه حرا به سر می برد و وح_ی و ب_عثت آغاز م_ی شد ، حضرت علی (علیه السلام) و خدیجه (علیها السلام) و یکی از غلامان در حضورش بودند.» (2)

برای نمونه تنها یکی از این عبادت های اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) چهل روز به درازا کشید، که خدیجه (علیها السلام) ت_مام این مدت را به تنهایی گذراند. چنین عبادت های طولانی به طور ط_بیعی م_ی توانست م_وجب ناراحتی، دلشوره ها و نگرانی های مختلفی برای خدیجه (علیها السلام) شود، اما او نه تنها اعتراض نمی کرد بلکه با رسول خدا (صلی الله علیه و اله و سلم) ه_مراهی ن_یز می نمود؛ لذا اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) که خود متوجه نگرانی های خدیجه (علیها السلام) بود، عمار یاسر را نزد خدیجه (علیها السلام) ف_رستاد و پیام داد که: «ای خ_دیجه! گمان نکن کناره گیری من به خاطر بی اعتنایی به تو است، بلکه پروردگارم چنین فرمود ت_ا امر خود را اجرا کند. جز خیر و سعادت فکر دیگری نکن. خداوند هر روز، چ_ند بار به خاطر ت_و ب_ه فرشتگان بزرگش مباهات می کند. پس وقتی شب شد، در را ببند و در بستر خود استراحت کن.»(3)

همراهی و همدلی خدیجه (علیها السلام) و تلاش او برای کسب رضایت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) به حدی بود که وقتی هنگام وفات در ضمن وصیت هایش به اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) گفت : «من در حق شما کوتاهی کردم، مرا عفو کن »، اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «هرگز از تو تقصیری ندیدم و تو نهایت تلاش خود را به کار بردی و در خانۀ من بسیار خسته شدی.»(4)

1- . مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 17، ص 309.
2- . همان، ج 15، ص 363.
3- . همان، ج 16، ص 79 و 80.
4- . حائری مازندرانی، محمّد مهدی، ش_جره ط_وبی ، ج 2، ص 235 .