شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 206

آزارها ، یار و غم زدای اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) بود .

علامۀ مجلسی می نویسد: «در سال های آغازین بعثت بود که ح_ضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) ب_ا سیمایی غمگین و محزون از غار حرا به خانه برگشت . خدیجه (علیها السلام) می گوید ، به اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) گفتم: نشانۀ اندوه در چهره ات می بینم، چه شده است؟ فرمود: علی از من جدا شده و معلوم نیست کجا است؟ [ عده ای از مسلمانان ب_ه خاطر پرهیز از گزند مشرکان پراکنده شده بودند و میان علی (علیه السلام) و اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) نیز فاصله افتاده بود.] در مورد آسیب رسانی مشرکان به وی نگرانم!

به رسول خدا (صلی الله و آله وسلم) ع_رض کردم: ب_ر شترم سوار می شوم، یا او را می یابم و یا مرگ بین من و او فاصله می اندازد.

خدیجه (علیها السلام) سوار شتر شد و به جست وجو پرداخت تا آن که قیافه کسی را دیده بر او سلام کرد و از صدای جوابش فهمید علی (علیه السلام) است ... آن گاه به س_وی خ_انه برگشت و با دادن خبر سلامتی علی (علیه السلام)، اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) را خوشحال کرد؛ به اندازه ای که پیامبر 9 یازده بار شکرا للمجیب گفت.»(1)

8. مجاهدت و دفاع از رسول خدا (صلی الله و آله وسلم)

از مصادیق مجاهدت خدیجه (علیها السلام) می توان به م_وضوع پذیرش اسلام در سال های جهل و گمراهی و نیز تقیۀ شدید در شرایط خوفناک و وحشتناک آن عصر اشاره کرد. میزان خطرات پذیرش اسلام در آن دوره به حدی بود که امام صادق (علیه السلام) می فرمود: «پیامبر خدا پنج سال در مکه به ط_ور پن_هانی م_ی زیست. علی و خدیجه با او بودند و اس_لام خ_ود را پن_هان و به شدت تقیه می کردند.»(2)

علاوه بر این خدیجه (علیها السلام) در مقام دفاع از پیامبر 9 نیز برمی آمد. از جمله اصبغ بن نباته می گوید: «عصر روز ج_معه در م_سجد در ح_ضور علی (علیه السلام) بودیم که مردی بلند قامت به ن_ام س_واد بن قارب خدمت امام آمد. او بعد از رد و بدل شدن مطالبی گفت: از یمن سوار