شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 228

انجمن ادبی و علمی شهر بود.

مرحوم «امینی» او را در شمار سرایندگان نامدار شمرده، و بر آن است که آن بانوی خردمند دارای قریحه ای لطیف و ذوقی ظریف بود و سروده هایش در وصف اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، گواه توانایی هنری و بلندی فکر و بالندگی ذوق او است.(1)

افزون بر آنچه در وصف دانش و هنر او آمد:

1. اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، بارها در وصف بانوی خردمند حجاز و نفی پندارهای برخی کوته فکران و کوته بینان در مورد او با سوگندی سخت فرمود:

«وَ اللّه ما اُخْلِفَ لِی خَیْرٌ مِنْها، قَدْ آمَنَت بِی اِذْ کَفَرَ النّاسُ، وَ صَدَّقَتْنِی اِذْ کَذَّبَنِی النّاسُ، وَ واسَتْنِی بِمالِها اِذا حَرَمنی النّاسُ، وَ رَزَقَنِی اللّه اَوْلادَها اِذا حَرمَنِی اَولادَ النِّساءِ؛(2) به خدای سوگند که هرگز همسری بهتر از خدیجه به من ارزانی نشد. روزگاری که مردم به من کفر ورزیدند، او ایمان آورد، و هنگامی که مردم مرا دروغ گو می شمردند، رسالتم را گواهی کرد، و آن گاه که مردم مرا در محاصره قرار می دادند، ثروت هنگفت خود را در راه هدف های من ریخت، و خدا فرزندان مرا از نسل او قرار داد، نه دیگر زنان.»

2. انبوه روایاتی که بر برتری مریم (علیها السلام)، خدیجه (علیها السلام) و فاطمه (علیها السلام) دلالت دارد، نشانگر برتری او در دانش و منش و ایمان است، که یک نمونه از آن روایات این است که اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:

«وَ خِیَرَتُهُ مِنَ النِّساءِ فَمَرْیَمُ بِنْتُ عِمْرانَ، وَ آسِیَهُ بِنْتُ مُزاحِمٍ، اِمْرَأهُ فِرْعَوْن، وَ خَدِیجَهُ بِنْتُ خُوَیْلِدٍ، وَ فاطِمَهُ الزَّهْراءِ؛(3) و از میان زنان کمال جو و پیشتاز، برگزیدگان بارگاه او عبارت اند از: مریم، دختر پاک منش عمران؛ آسیه، دختر ستم ستیز مزاحم و همسر استبدادگر عصر موسی، خدیجه، دختر نواندیش حجاز، و دیگر فاطمه، دخت سرفراز محمّد.»

1- . کرمی فریدنی، علی، فروغ آسمان حجاز: خدیجه (علیها السلام)، ص 357؛ علامۀ امینی، عبدالحسین، الغدیر فی الکتاب والسنه، ج 2، ص 17.
2- . ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویّه، ج 1، ص 80.
3- . مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 97، ص 48.