شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 246

سخن ناروا را در میان ساده دلان شایع ساختند که اگر خدا پیامی هم به محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) فرستاده، اینک او را رها نموده و دیگر پیام نمی دهد. این بداندیشان از این حقیقت غافل بودند که اگر کسی به شرایط و ویژگی های رسالت آراسته نباشد، از سوی خدا برگزیده نمی شود، و اگر آراسته بود، دیگر آن پندار، بی اساس است. افزون بر آن اگر آن موقعیّت پرفراز از سوی خدا به کسی داده شد، خودش به آن ایمان دارد و در مورد آنچه می بیند، دستخوش تردید نمی گردد.

اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) نیز به گواهی خدایش به پدیدۀ وحی و فروفرستندۀ قرآن ایمانی ژرف و تزلزل ناپذیر داشت: (آمَنَ الرَّسُولُ بِما اُنْزِلَ إِلَیهِ مِنْ رَبِّهِ)،(1) امّا بافته های گزندۀ دشمنان و ساده اندیشی برخی از مردم _ که با حقیقت مقام رسالت و راز فرود تدریجی وحی آشنا نبودند،(2) و تحت تأثیر بداندیشان چون و چرا می کردند _ (3) دل نازنین آن حضرت را آزرد؛ امّا در این شرایط دشوار، خدیجه (علیها السلام) بسان آغازین روزهای فرود وحی، یار فداکار و آرامش بخش دل او در برابر زخم زبان ها بود، تا فرشتۀ وحی فرود آمد و با پیام خدا، ساختۀ بداندیشان را پاسخ داد.(4)

15. نمونۀ حق شناسی و رعایت حقوق زیردستان

از ویژگی های بانوی خردمند حجاز، دگردوستی و حق شناسی بود.

او مردم را بندگان خدا می دید و برای همگان خیرخواه و کارساز بود و در این راه، به ویژه به محرومان و زیردستان بها می داد و در بینش، منش و میدان های زندگی برای آنان ارزش انسانی به رسمیّت می شناخت. درست از این زاویه است که مردم مکّه او را پناهگاه محرومان، مادر پر مهر و فروتن بینوایان و یتیمان لقب داده بودند.

از اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) آورده اند که در دوران نوجوانی با یکی از دوستانش _ که جوانی از «قریش» بود _ از سوی خدیجه (علیها السلام) برای تجارت و داد و ستد به بازار «تهامه» _ که بسان نمایشگاه های امروز بود _ رفتند و با شور و تلاش به کار خود پرداختند. به هنگام ظهر از سوی خدیجه (علیها السلام) غذایی

1- . بقره: 285.
2- . فرقان: 32؛ اسراء: 106.
3- . طبرسی، فضل بن حسن، ترجمۀ تفسیر مجمع البیان، ج 16، ص 1134، به همین قلم.
4- . ضحی: 1 - 11.