شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 264

و همین طور برادرزاده اش «حکیم » مرد خردورز و صاحب نظری بود، ت_ا آن جا که در سن پانزده سالگی به عضویت «دار الندوه » یا مجلس مشورتی قریش _ که از شرایط آن عمر و ت_جربه چ_هل ساله بود _ درآمد.(1)

این شخص و عمویش و همین طور پدر خدیجه (علیها السلام) ، در روش و منش و مدیریّت خدیجه (علیها السلام) نقش بسزایی داش_ته اند.

3 . برخورداری از آموزه های آیین حق گرایی ابراهیم (علیه السلام) که خاندان محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) و خدیجه (علیها السلام) خود را فرزند و پیرو آن و خ_دمت گزار کع_به می دانستند .

حضرت خدیجه (علیها السلام) بر اثر خویشاوندی که ب_ا ح_ضرت محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) داشت؛ چون نسب هر دو در «قصیّ» به ه_م م_ی رسید؛ لذا از آینده درخشان اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) اطلاعات وسیعی داشت(2) و همین امر گ_رایش او را به توحید و دین ابراهیم، فراهم ن_موده ب_ود و بدین ج_هات در دوران ج_اهلیّت یکی از لق_ب هایی که حضرت به آن شهرت یافت، «طاهره» ب_ود؛(3) چون به ناپاکی و ش_رک و ب_ت پرستی آلوده نشد.(4)

4 . آگ_اهی از آم_وزه های دین موسی (علیه السلام) و عیسی7 از راه گفت و شنود م_ستقیم و غ_یر مستقیم با عالمان و دانایان آن ادیان؛ مانند ورقه بن نوفل، عموی حضرت خدیجه (علیها السلام)، که در بارۀ او گ_فته اند: «او دان_شور و صاحب نظر در معارف و مفاهیم و مقررات کت_اب های آس_مانی پیش_ین، و یک کشیش آگاه و ح_ق طلب و آزادم_نش و بی تعصب بود.»(5)

و با «نسطور» از عالمان و پارسایان اهل کتاب و از منتظران ظهور پیامبر موعود(6) و بحیرا(7) و ن_یز با گروه هایی که به خاطر نوید و بشارت های موسی (علیه السلام) و مسیح7 و وصف

1- . کرمی فریدنی، علی، فروغ آسمان حجاز ، ص 92 – 94.
2- . مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 16، ص20 - 21.
3- . ابن شهرآشوب، محمّد بن علی، مناقب آل ابی طالب، قم: المطبعه العلمیّه، ج 1، ص 41.
4- . ر. ک: زرقانی، محمد بن عبدالباقی، شرح الزرقانی علی المواهب اللدنیه، ج 1، ص 199؛ مامقانی، عبداللّه بن محمّدحسن، تنقیح المقال فی احوال الرجال، ج 3، ص 77.
5- . توفیق، ابوعلم، فاطمه زهرا، ص 32.
6- . ر. ک: ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویّه، ج 1، ص 199 – 201.
7- . ر. ک: مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 16، ص 20 – 21 و ج17، ص 331؛ ابن شهرآشوب، محمّد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج 1، ص41.