شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 320

امام سجاد7 در مجلس شاهانۀ یزید در دمشق در خطبۀ معروف خود ، این چنین خود را م_عرفی م_ی کند: «ان_ا بن خدیجه الکبری ؛(1) من پس_ر خدیجه، ب_انوی بزرگ اسلام هستم .»

حضرت زینب3 در کربلا در روز یازدهم محرم سال 61 ق، هنگامی که کنار پیکرهای پاره پارۀ شهیدان آمد و مطالبی جانسوز گفت ؛ از ج_مله در آن جا پس از ذکر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) و علی (علیه السلام)، از خدیجه (علیها السلام) یاد ک_رد و ف_رمود: «بابی خدیجه الکبری ؛(2) پدرم به فدای خدیجه بانوی بزرگ باد.»

زیدبن علی (علیه السلام) که انقلاب و شورش عظیمی بر ض_د ح_کومت ط_اغوتی هشام بن عبدالملک نمود و سرانجام به شهادت رسید، در سخنی در برابر دش_من ، چنین احتجاج می کند: «و نحن احق بالموده ، ابونا رسول اللّه وجدتنا خدیجه ...؛(3) و ما سزاوارتر به مودت و دوستی هستیم ؛ چرا ک_ه پدر م_ا رس_ول خدا وجدۀ ما خدیجه است .»

عبد اللّه ابن زبیر با آن که ب_ا خاندان رسالت دشمنی کرد ، در گفت وگویی با ابن عباس ، به خدیجه (علیها السلام) به عنوان عمه اش افتخار نموده و می گوید: «الس_ت ت_علم ان ع_متی خدیجه سیده نساء العالمین ؛(4) آیا نمی دانی که عمه ام خدیجه سرور ب_انوان ج_هان است ؟»

در ع_صر امامت امام حسن (علیه السلام) پس از آن که معاویه بر اوضاع مسلط شد، به کوفه آمد و چ_ند روز در ک_وفه م_اند ، و از مردم برای خود بیعت گرفت . پس از پایان کار بر بالای منبر رفت و خطبه خواند و در آن خ_طبه آن_چه توانست به ساحت مقدس امیرمؤمنان علی (علیه السلام) جسارت کرد و ناسزا گفت . با این که ام_ام حسن 7 و امام حسین (علیه السلام) در مجلس حاضر بودند، حسین (علیه السلام) برخاست تا پاسخ م_عاویه را ب_دهد، امام حسن (علیه السلام) دست او را گرفت و نشانید و خود برخاست و فرمود:

1- . همان ، ج 44، ص 174.
2- . همان ، ج 45، ص 59.
3- . محمّدی اشتهاردی، محمّد، حضرت خدیجه اسطوره ایثار و مقاومت، ص 200.
4- . ابن ابی الحدید، عزالدین اب_و ح_امد ، شرح نهج البلاغه، ج 9، ص 325.