شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 99

ط _ در آن هنگام که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در بستر رحلت قرار گرفت، حضرت زهرا (علیها السلام) بسیار پریشان و گریان بود. اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، حضرت زهرا (علیها السلام) را به وجود پر برکت حضرت علی (علیه السلام) که دارای ویژگی های برجسته است دلداری داد و در فرازی از مادرش خدیجه (علیها السلام) نیز یاد کرد و فرمود: دل خوش دار که:

«اِنَّ عَلِیاً اَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِاللّ_هِ وَرَسُولِهِ مِنْ هذِهِ الْاُمَّهِ، هُوَ وَخَدِیجَهُ اُمُّکِ؛(1) همانا علی نخستین شخص از این امّت است که به ذات پاک خدا و رسولش ایمان آورد. او و خدیجه مادر تو، اوّلین افرادی هستند که به اسلام پیوستند.»

ی _ در عصر خلافت امام حسن مجتبی (علیه السلام) پس از آن که معاویه بر اوضاع مسلّط شد، به کوفه آمد و چند روز در کوفه ماند و از مردم برای خود بیعت گرفت. پس از پایان کار بر بالای منبر رفت و خطبه خواند و در آن خطبه آنچه توانست به ساحت مقدّس امیرمؤمنان علی (علیه السلام) جسارت کرد و ناسزا گفت؛ با این که امام حسن (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) در مجلس حاضر بودند. حسین (علیه السلام) برخاست تا پاسخ معاویه را بدهد، امام حسن (علیه السلام) دست او را گرفت و نشانید و خود برخاست و فرمود:

«ای آن که علی را به بدی یاد کردی؟ منم حسن و پدرم علی است، و تویی معاویه و پدرت صخر می باشد. مادر من فاطمه است و مادر تو هند است. جدّ من رسول خدا است و جدّ تو حرب است، وَجَدَّتِی خَدِیجَهُ وَجَدِّتُکَ فَتِیلَه...؛ جدّۀ من خدیجه (بانوی بزرگ اسلام) ولی جدّۀ تو فتیله (زن زشتکار جاهلیت) است. خداوند لعنت کند از ما آن کس که نامش پلید و حسب و نسبتش پست و سابقه اش بد، و دارای کفر و نفاق است.» گروه های مختلفی که در مسجد بودند گفتند: آمین.(2)

نظیر حادثۀ فوق در مدینه در مسجد النّبی رخ داد. امام حسن (علیه السلام) پای منبر معاویه برخاست و مطالب فوق را فرمود؛ از جمله به وجود جدّه اش حضرت خدیجه (علیها السلام) افتخار کرده و