عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 107

بازندۀ مال به خاطر مالی که با حسرت و اندوه نسبت به باختنش مواجه شده دست به خودکشی بزند.قمارباز موجودی به تمام معنی بی رحم است؛زیرا مالی که باید نفقۀ زن و فرزند شود و در راه خدای مهربان به انفاق و صدقه و خیرات و مبرات خرج گردد،مفت به یک مفت خواری مانند خودش می بازد و زن و فرزند را از نفقه و خویش را از رحمت حضرت حق محروم می کند.

بعید نیست که قمارباز به خاطر باختن مال و به دست آوردن مایۀ جدید،دست به دزدی،خدعه،مکر و حیله و آدم کشی بزند.

ساختن و نگاه داشتن و خرید و فروش جمیع ادوات قمار از نظر مکتب عالی اسلام حرام است.

روایات حرمت قمار،همانند حرمت شراب در کتاب«وسائل الشیعه»قرار دارد،شما می توانید به این منبع ارزنده الهی مراجعه کنید.

شطرنج در کلام امام صادق علیه السلام

امام صادق علیه السلام می فرماید:

فروش شطرنج و خوردن پول آن و نگاه داشتنش کفر و بازی با آن شرک و سلام به بازی دهنده اش گناه و یاد دادن آن به مردم،معصیت بزرگ است.

کسی که دست به شطرنج می زند،همانند این است که دست در گوشت خوک فرو برده و کسی که به آن بنگرد،همانند نظر کردن بر عورت مادر است ! !

بازی کننده با وسیلۀ قمار و سلام دهنده بر بازیگر و تماشاگر بازی،در گناه مساوی هستند و هر کس به بازی با شطرنج بنشیند برای خود در دوزخ جا تهیه می کند و در زندگی آن جهان دچار حسرت می گردد.

از همنشینی با قماربازان بپرهیزید؛زیرا اهل آن مجلس محل خشم خدایند و هر