عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 111

خوش ترین حال انسان،حال آزادی و حریت از بت های درونی و بیرونی است و این حال به دست نمی آید،مگر با دنبال کردن خط با عظمت معرفت.

معرفت به این که در دار وجود،اصالت از خداست و بقیۀ موجودات چه غیبی و چه شهودی نمودی بیش نیستند و هیچ کدام اصالت ندارند،چه رسد به این که دست وجود خویش را به پرستش سنگ و چوب یا یک ظالم ستمگر یا حیوانی همانند گاو و گوساله آلوده و نجس کند ! !

معرفت به این که در دار حقیقت فقط و فقط حق مطلب خداست و کل موجودات سایه و تجلی اسما و صفات او هستند و حیثیتی مستقل ندارند.

معرفت به این که او اگر بخواهد وجود موجود اثر می بخشد و اگر نخواهد از هیچ موجودی،اثری ظاهر نمی شود.

اگر تیغ عالم بجنبد ز جای***نبرد رگی گر نخواهد خدای

برد کشتی آنجا که خواهد خدای*** اگر جامه بر تن درد ناخدای

معرفت به این که وجود مقدس حضرت او،موجودات و به خصوص جنس انسان را در این صفحۀ پهناور هستی،سرخود و عبث رها نکرده،بلکه حکمت بالغۀ او اقتضا کرده که هر موجودی برای ظهور آثار وجودیش در چهارچوب شرایط و مقررات خداوندی باشد.

و این چهارچوب و شرایط در کنار حیات انسان عبارت از کتاب و نبوت و امامت و فقاهت است.

معرفت به این که این دنیای چند روزه بی اعتبار و کم ارزش پایان حیات نیست، بلکه این زندگی محدود اگر مطابق با روش انبیا و قواعد قرآن و سنت امامان علیهم السلام و فقه فقیهان پایه گذاری شود،مقدمه ای برای پدید آمدن سعادتی ابدی در جهان بعد است که جهانی جاویدانی و همیشگی است.