عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 112

معرفت به این که عشق و محبت در قلب انسان باید وقف حریم مقدس او باشد و بقیۀ محبت ها سایه ای از این محبت باشد.

معرفت به این که مقصود و محبوب و معبود و معشوق یکی است و باید دل و جان و قلب و روح و نفس و عقل در گرو عشق و محبت او باشد و تمام حرکات و اعمال انسان پرتو آن محبت و شعلۀ فروزان آن عشق باشد که بدون این عشق، پیدا کردن معنای حیات محال و آدم شدن و به انسانیت رسیدن و مقصد اصلی را پیدا کردن امری غیر ممکن است.

جهان یک قطره از دریای عشق است***فلک یک سبزه از صحرای عشق است

مقام عشق بس عالی فتادست*** اساسش از خلل خالی فتادست

زکار عشق بهتر پیشه ای نیست***به از سودای عشق اندیشه ای نیست

اسیر عشق آزادی نخواهد*** گر از غم جان دهد شادی نخواهد

زیان و سود عالم سر به سر هیچ*** همین عشق است در عالم دگر هیچ

خطاب عاشقان دور از عتاب است*** نوای عارفان عین صواب است(1)

4-ریا

ریا علامت نفاق است و قرآن و روایات به شدت به ریاکاران حمله آورده و آنان را از حریم انسانیت دور می دانند.

کسی که آلوده به ریا است بدون شک اگر بیننده ای نباشد،به نماز برنمی خیزد و چون نماز بخواند به فرمودۀ قرآن ظاهرش با کسالت و باطنش محض جلب توجه دیگران است.

آری،ریا هم چون شراب و قمار و بت پرستی از موانع راه نماز است و به خواست خدا،این مسئله در ضمن ابواب آیندۀ«مصباح الشریعه»که یک فصلش