عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 139

فرمود:اگر تکیه ات بر خدا از روی صدق و راستی باشد گم نخواهی شد،در هر صورت بر اثر من باش،پس به کنار آن درخت شد و دست مرا گرفت،چنین به نظرم آمد که زمین زیر قدمم در حرکت است؛همین که صبح طلوع کرد به من فرمود:

بشارت باد بر تو که این مکان مکۀ معظمه است.پس من صدای ضجه و نالۀ حجاج را شنیدم،عرض کردم:تو را سوگند می دهم به آن که نسبت به او امیدواری و در قیامت به حضرت او چشم داری کیستی ؟ فرمود:اکنون که مرا قسم دادی من علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب هستم ! (1)!

تصور شما این نباشد که عشق به نماز و مناجات و این حرکت الهی و عارفانه مخصوص به انبیا و ائمۀ طاهرین علیهم السلام بوده،بلکه شاگردان این مکتب از عاشقان این راه و تربیت شدگان این بزم،نیز در حد قدرت و وسع و توان فکری و روحی خود سالک این مسلک بوده و راه رو این طریق و دلباختۀ این وضعیت و سرباختۀ این حالت گردیدند.

اویس قرن در آیینۀ عبادت

اشاره

او انسان بزرگواری بود که وی را از زهاد ثمانیه دانسته اند و پیامبر بزرگوار اسلام صلی الله علیه و آله سخت مشتاق ملاقات با او بود و در حق او فرمود:

بوی خدا را از جانب یمن استشمام می کنم (2)! !

کارش شتربانی بود که اجرت آن را صرف نفقۀ مادر پیر و نابینای خود می کرد؛ زمانی که در طلب صحبت رسول خدا صلی الله علیه و آله شد و عشق آن جناب او را مهیای سفر مدینه کرد،نزد مادر رفت و اجازت سفر گرفت.مادر گفت:تو را اذن می دهم که به