عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 147

اگر قلب با کمک فکر در نماز حاضر نباشد و دل که روی حقیقی انسان است به سوی قبلۀ محبوب نباشد،آن نماز را می توان نماز گفت ؟ در صورتی که قلب در نماز با محبوب عالم سخن نگوید و از عشق او نجوشد و در اتصال با ملکوت عالم نباشد،آن نماز،جسمی است بی روح و چراغی است بی نور و الفاظی است بی معنا.

تکرار [ لاٰ تَکُنْ مِنَ الْغٰافِلِینَ ] (1)در آیات قرآن مجید،متوجه این معنای با عظمت است که در هیچ عبادتی غافل از اسرارش مباش و در هیچ طاعتی نسبت به محبوب حقیقی عالم بی توجه مباش.

غفلت در حال عبادت گناهی بزرگ است و علامت غیبت مکلّف از حضور دوست.

نماز از احکام دین خداست و کسی که خشنودی حضرت حق را می طلبد،باید در نماز جستجو کند؛نماز راهی است که همۀ انبیا ره سپر آن بودند و عشق ملائکۀ الهی متوجه نمازگزار است.

نماز،هدایت و ایمان است و چراغ معرفت فرا راه انسان؛نماز،باعث برکت در رزق و راحت بدن و علت ناراحتی و رنج شیطان رجیم و اسلحه ای علیه کفر کافران است.

نماز،اجابت دعا،قبولی اعمال و زاد و توشۀ مؤمن در دنیا و آخرت اوست؛ نماز،شفیع بین نمازگزار و ملک الموت و انیس و رفیق در قبر و فرش زیر پهلو و جواب منکر و نکیر و تاج سر مکلّف به روز قیامت است.

نماز،نور چهره در محشر و لباس بدن و حجاب بین انسان و آتش جهنم و حجت