عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 153

است و نمازگزار اگر به آن واقعیت ها متصل شود چه بهره ها نصیب قلب و جان او می گردد،آن چنان که با تمام هستی خود با زبان حال به پیشگاه مقدس آن جناب عرضه می دارد:

خواهم که به زیر قدمت زار بمیرم***هر چند کنی زنده دگر بار بمیرم

دانم که چرا خون مرا زود نریزی ***خواهی که به جان کندن بسیار بمیرم

من طاقت نادیدن روی تو ندارم*** مپسند که در حسرت دیدار بمیرم

خورشید حیاتم به لب بام رسیدست*** آن بِهْ که در آن سایه دیوار بمیرم

گفتی که ز رشک تو هلاکند رقیبان*** من نیز برآنم که از این عار بمیرم

چون یار به سر وقت من افتاد هلالی*** وقت است اگر در قدم یار بمیرم(1)

3-تعظیم

خداوند عزیز باید برای نمازگزار از هر چیزی بزرگ تر و عظیم تر باشد؛هستی با تمام شؤونش در برابر عظمت او چون قطره ای در برابر عظمتی بی نهایت در بی نهایت است.

امام علی بن ابی طالب علیه السلام در وصف پاکان می فرماید:

عَظُمَ الْخٰالِقُ فی انْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مٰا دُونَهُ فی اعْیُنِهِمْ (2).

در عمق وجود آنان،خالق سماوات و ارض بزرگ است و غیر او در دیدۀ آنان کوچک.

ما سوی اللّه آن قدر برای پاکان کوچک است که فقط از برابر دیدۀ خود عبور می دهند و آن را هم کوچک می دانند؛ما سوی اللّه را از نهایت کوچکی به دنیای