عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 154

1- 1)- هلالی جغتایی.

2- 2) -نهج البلاغه:خطبۀ 184؛بحار الأنوار:315/64؛باب 14،حدیث 50.

قلب و جان راه نمی دهند،درون پاک خود را جای تجلی حضرت او می دانند و جز او را در دنیای قلب و جان نمی نگرند ! !

نمازگزار توجه دارد که اسمع السامعین مستمع اوست و در برابر ارحم الراحمین و اکرم الاکرمین و احسن الخالقین و اشد المعاقبین است.

چگونه ممکن است مستمع عزیز خود را عادی ببیند،مگر در نماز خود نمی خواند:

[ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِینَ ] (1).

همۀ ستایش ها،ویژۀ خداست که مالک و مربّی جهانیان است.

مگر در حمد نمی گوید:

[ مٰالِکِ یَوْمِ الدِّینِ ] (2).

صاحب و دارای روز پاداش است.

نمازگزار با معرفت به وجود مقدس حضرت او،از طریق آیات و روایات در حد استعدادش به درک عظمت او نایل آمده و از این طریق همیشه و به خصوص وقت نماز در برابر بزرگی او قرار می گیرد و خود را در پیشگاه حضرتش حقیرترین موجود حس می کند و با زبان حال به محضر آن عزیز عرضه می دارد:

سر نهادیم به سودای کسی کین سر از اوست***نه همین سر که تن و جان و جهان یکسر از

اوست

گر گل افشاند و گر سنگ زند چه توان کرد*** مجلس و ساقی و مینای و می و ساغر از اوست

1- 1) -فاتحه (1):2.
2- 2) -فاتحه (1):4.