عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 159

عدم و فنا نبینی،حتی ضمائری که در جملات نماز در ارتباط با توست به هیچ وجه در نظر نیاوری و حقیقت زهد را که اعلا مرتبۀ آن است به وقت نماز در تمام هستی و هویتت تجلی دهی.

در«تفسیر میبدی»آمده (1):

از عارفی پرسیدند که زهد چیست ؟ گفت:تنعم دنیا بگذاشتن زهد نفس است و نعیم آخرت رها کردن زهد دل و ترک خویشتن گفتن زهد جان.

عارفان فرموده اند:

سعادت عبد در سه چیز است:

1-اشتغال زبان به ذکر حق.

2-استغراق دل به مهر حق.

3-پر بودن سرّ از نظر حق.

ذکر صورت یعنی ذکر به زبان باید در باطن تجلی کند،دل با کسب معرفت از مهر حق پر شود،نظر خدا با طهارت باطن جلب شود و این همه را باید قبل از نماز و با نماز تحصیل کرد.

این خسته حال و شکسته بال از حیا و شرمساری به محضر آن جناب گفته ام:

ای نور امید قلب سالک***بنمای رهایم از مهالک

از چاه طبیعتم برون آر ***بار گنهم زدوش بردار

از رحمت خود دلم صفا ده ***دردم به عنایتت شفا ده

از لطف و کرم بشوی جانم*** در روز جزا بده امانم

من جز غم عشق تو نجویم ***من لوح دلم به اشک شویم