عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 163

یُنْفِقُونَ* أُولٰئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ دَرَجٰاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَهٌ وَ رِزْقٌ کَرِیمٌ ] (1).

مؤمنان،فقط کسانی هستند که چون یاد خدا شود،دل هایشان ترسان می شود، و هنگامی که آیات او بر آنان خوانده شود بر ایمانشان می افزاید،و بر پروردگارشان توکل می کنند.*هم آنان که نماز را برپا می دارند و ازآنچه به آنان روزی داده ایم،انفاق می کنند.*مؤمنان واقعی و حقیقی فقط آنانند،برای ایشان نزد پروردگارشان درجاتی بالا و آمرزش و رزق نیکو و فراوانی است.

نماز در آیینۀ شریعت

نماز،بر مذاق اهل شریعت اولاً عمل بر وفق قواعد است،چه این که همراه با حرکت الهی قلب یا روح باشد،چه نباشد؛به قول اینان آنچه مهم است اسقاط تکلیف و یا رعایت شرط صحت است.

نماز،بر این مذاق بار سنگینی بر دوش مکلّف است که هر وقت می خواند از این که از باری آسوده شده نفسی راحت می کشد و به زبان هم می آورد که وای راحت شدم ! !

و ثانیاً نماز برنامه ای است که از سه جنس ترکیب شده:

1-افعال 2-کیفیات 3-تروک.

و هر یک از آن مشتمل بر دو جهت است:واجبات،مستحبات به طوری که با توجه به نمازهای پنجگانه،اگر همۀ این امور را به حساب آوریم تمام نمازهای واجب یومیه عبارت از هزار و سیصد و شصت و سه فعل و کیفیت و ترک است.