عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 168

متعفنی را به عنوان هدیه خدمت سلطان ببرد مستحق اعدام نیست ؟

فقد رکوع و سجود واقعی جاری مجرای فقد اعضا و فقد ارکان جاری مجرای فقد دو چشم و دو گوش و بینی است.

عدم حضور قلب و غفلت از معانی بلند آسمانی نماز مانند فقد مشاعر و احساسات عالی است،اگر کسی غلامی را با فقد این همه اوصاف برای تقدیم به حضور سلطان ببرد چه خواهد شد،نماز را هم با فقد اوصاف واقعی به همین صورت حساب کن،ما مکلف به نماز زنده،متحرک،دارای شرایط و اوصاف هستیم نه مکلف به جنازۀ نماز ! !

نماز ناقص،صلاحیت مقام قرب الهی را ندارد ! و چه بسا که چنین نمازی به صاحب بدبختش برگشت داده شود و باعث زجر و مشقت و رنج و ناراحتی او گردد.

نماز در حقیقت تعظیم و تکریم به حضرت حق تعالی است و سستی کردن در آداب و شرایط ظاهریه و باطنیۀ آن منافات با احترام و تعظیم نسبت به حضرت او دارد،چه رسد به این که قبول شود و برای ادا کننده اش تحصیل قرب و کرامت نماید.

بر تمام مکلّفین به نماز واجب است که روح نماز را که اخلاص و حضور قلب است تا جایی که ممکن است حفظ نمایند،رکوع و سجودشان با قلب خاشع باشد،تکبیرهالاحرام را نگویند مگر این که به حقیقت،خداوند اعلا در قلبشان از هر چیزی بزرگ تر باشد؛خود را همراه با ارکان مختلف نماز با حفظ حقایق لازم حرکت دهند و بدانند که عاجزی به تمام معنی و فقیری از هر جهت فقیر در برابر توانایی مطلق و وجودی مستغنی از همه چیز ایستاده و می خواهند تا جایی که برایشان ممکن است،هدیه ای مورد پسند مولا به حضور حضرتش تقدیم کنند.