عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 174

نماز را بین خود و عبدم تقسیم کرده ام:نصف از من و نصف از بندۀ من است، بنده ام آنچه را از من می خواهد بخواهد.

عبد وقتی می گوید: [ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ ] .

حق می فرماید:عبدم از من یاد آورد.

چون بگوید: [ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِینَ ] .

حضرت حق می فرماید:عبدم مرا ستایش کرد.

چون بگوید: [ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ ] .

حضرت حق بگوید:بنده ام مرا ثنا گفت.

چون عبد بگوید: [ مٰالِکِ یَوْمِ الدِّینِ ] .

حق بفرماید:بنده ام از من تمجید کرد.

چون بگوید: [ إِیّٰاکَ نَعْبُدُ وَ إِیّٰاکَ نَسْتَعِینُ ] .

حضرت حق بگوید:اینست بین من و بندۀ من،بخواهد هرچه از من می خواهد.

وقتی عبد بگوید: [ اهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِیمَ* صِرٰاطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ*وَ لاَ الضّٰالِّینَ ] (1).

حق می فرماید:آنچه خواستی برای تو باشد و هر چه غیر از این می خواهی از من بخواه (2).

از این روایت وجوب قرائت حمد به طور صریح استفاده می شود و روشن است که اگر کسی حمد را نخواند،نماز نخوانده است.

و از آنجا که نماز،مناجات عبد با حضرت حق است و مناجات در حقیقت ذکر