عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 181

1- 1)- مؤلف.

در برابر پیشگاه حضرت او فنای محضند،دلش از همه چیز رسته و تنها پیوسته به عشق و محبت او می شود و تعبیر دیگر،تمام کشش ها و جذبه ها در برابر او باطل و تنها جذبۀ حضرت او می ماند و بس؛در این صورت است که انسان،تبدیل به یک موجود الهی شده و در هستی و هویت و موجودیت او جز خدا چیزی نمی ماند.

رفت دلم هم چو گوی در خم چوگان دوست***وه که زمن برگرفت رفت به قربان دوست

نی متصور مراست خوبتر از صورتش*** ماه بر آرد اگر سر زگریبان دوست

بر سر سودای دوست گر برود سر ز دست*** پای نخواهم کشید از سر میدان دوست

گر همه عالم شوند دشمن آن نور محض***دوست رها کی کند دست ز دامان دوست

آن گاه به چنین توحیدی با قلب و روح سلام می دهند و سلام به احدیت وجودیۀ صرفه که تمام اعتبارات در پیشگاه حضرت او منفی و عدم محضند،برابر با قول خودش و قول اکمل عبادتش:

[ شَهِدَ اللّٰهُ أَنَّهُ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ وَ الْمَلاٰئِکَهُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قٰائِماً بِالْقِسْطِ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ] (1).

خدا در حالی که برپا دارندۀ عدل است [با منطق وحی،با نظام مُتقن آفرینش و با زبان همۀ موجودات ] گواهی می دهد که هیچ معبودی جز او نیست