عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 186

دست دعا گشاد هلالی به درگهت*** یعنی به دست نیست مرا جز دعای دوست (1)

امام خمینی رحمه الله دربارۀ قبله از یکی از آگاهان معاصرش در«آداب الصلاه»نقل می کند:

نکتۀ باریکی در واژۀ قبله هست که باید از آن غافل نبود.

آیا قبله اسم خانه است یا عمل مواجهه کردن و روبرو ایستادن مکلف قبله است ؟ در حقیقت عمل ما قبله است نه این که نام خانه قبله باشد،قبله در اصل لغت عرب اسم عمل ماست نه اسم خانه،ولی چون این عمل روبه روی با آن خانه انجام می گیرد و باید بگیرد،کم کم اسم خود خانه شده است،بنابراین کلمۀ قبله کلمه ای است که در اصل لغت اسم خانه نیست،قبله بر وزن«جلسه و وجهه»طرز ایستادن و روبرو شدن با چیزی است که با حضور ذهن انجام گیرد.

مواجهه ای است که انسان به حال خبردار می ایستد که گویی رژه و سان می دهد، نهایت باید این رژه و سان نسبت به خانۀ خدا با همۀ اعضا و کل اندام بدن بوده آن هم به حال خبردار و با نظم و احترام و باید با حضور ذهن کلی باشد.

این عمل را قبله می گویند،پس قبله به معنای اقبال کردن به چیزی است،اما طوری که اقبال به آن و رو به او آوردن با گسستن از غیر باشد که رنگ پیوستن به آن و گسستن از غیر آن در عمل آشکار باشد.

عرب برای هیئت«جِلسه»-به کسر جیم-معنایی فوق نشستن محض در نظر می گیرد،ولی برای«جَلسه»-به فتح جیم-نشستن به هر وضع که باشد،اراده می کند.

«جِلسه»-به کسر جیم-طرز نشستن مخصوص و جلوس خاصی است،از قبیل نشستن صیاد در انتظار صید،یا شکارچی در هنگام تیر انداختن که اندام،وضع