عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 189

خداوند التفات می کند و از مطالعۀ انوار کبریا و عظمت غافل می شود و هر کس که این چنین باشد،بیم آن می رود که این غفلت ادامه یابد و صورت ملکوتی دل او هم چون صورت خر گردد که نسبت به امور عالم بالا تعقلی ندارد و علوم و معارف و قرب خدای تعالی را به چیزی نشمارد.

و بدان،همان طور که روگرداندن به سوی خانۀ خدا امکان پذیر نیست مگر به آن که از غیر آن سو روگردان باشد،روی دل را نیز به سوی خدا کردن امکان ندارد، مگر به آنکه با تضرع و زاری از هر چه جز اوست روگردان شوی.

پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

هرگاه بنده ای به نماز ایستد و خواستۀ او و روی دل او به سوی خدا باشد،از نماز فارغ نمی شود،مگر مانند روزی که از مادر زاییده شده (1).

به قول مرحوم الهی قمشه ای آن شیدای مست بادۀ وصال:

گر بشکند سیمرغ جانم دام تن را***بخشم بدین زاغ و زغن باغ و چمن را

تا چند چون جغدان در این ویران نشینم*** منزل کنم زندان تنگ ما و من را

چون باز پر بشکسته در دام علایق*** برد از دل ما چرخ دون یاد وطن را

یاری کند گر گریه و آه شبانه*** ویران کنم بنیان این چرخ کهن را

مرغان آزاد از هوای آب و دانه*** منزل گرفتند ای فغان دام فتن را