عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 190

[ وَ فَرِّغْ قَلْبَکَ عَنْ کُلِّ شٰاغِلٍ یَشْغُلُکَ عَنِ اللّهِ تَعٰالیٰ) 1وَ عٰایِنْ بِسِرِّکَ عَظَمَهَ اللّهِ (عَزَّ وَ جَلَّ) وَ اذْکُرْ وُقُوفَکَ بَیْنَ یَدَیْهِ قٰالَ اللّهُ تَعٰالیٰ: [ هُنٰالِکَ تَبْلُوا کُلُّ نَفْسٍ مٰا أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَی اللّٰهِ مَوْلاٰهُمُ الْحَقِّ ] (1)]

حال قلب

امام صادق علیه السلام می فرماید:

دلت را از آنچه که تو را از حضرت او باز می دارد،فارغ و آسوده کن و با چشم باطنت به تماشای عظمت او برخیز و ایستادنت را در قیامت در برابر حضرتش به یاد آر:خداوند می فرماید:در آن روز هر شخصی جزای اعمال نیک و بدی که از پیش انجام داده خواهد دید و همه به سوی مولای واقعی خود باز می گردند.

قلب و حالات آن از مسائل مهم الهی و انسانی است،دربارۀ قلب آمده که عرش رحمان،مرکز انوار،آیینۀ صفات،کانون مهر،مرکز عشق و خانۀ حق است و از طرف دیگر آمده،خانۀ شیطان،جایگاه ظلمت،کانون قساوت،بیت مرض و مرکز فساد است و این دو گونه بودن قلب بسته به وضع صاحب قلب دارد؛اگر صاحب قلب تسلیم هدایت و متواضع در برابر حق و اهل انصاف و وجدان باشد،دارای