عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 2

[ إذا استقبلت القبله فانس من الدنیا و ما فیها و الخلق و ما هم فیه و فرغ قلبک عن کل شاغل شغلک عن الله تعالی و عاین بسرک عظمه الله عز و جل و اذکر وقوفک بین یدیه قال الله تعالی: [ هُنٰالِکَ تَبْلُوا کُلُّ نَفْسٍ مٰا أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَی اللّٰهِ مَوْلاٰهُمُ الْحَقِّ ] (1)وَ قِفْ عَلیٰ قَدَمِ الْخَوْفِ وَ الرَّجٰا فَاِذٰا کَبَّرْت فَاسْتَصْغِرْ مٰا بَیْنَ السَّمٰاوٰاتِ الْعُلیٰ وَ الثَّریٰ دُونَ کِبْرِیٰائِهِ ]

امام صادق علیه السلام می فرماید:

چون برای ادای نماز به سوی قبله ایستادی،پس باید فراموش کنی دنیا را و هر چه در دنیا است و باز فراموش کنی خلق عالم را و آنچه خلقِ عالم گرفتار او هستند و دل از آنچه که تو را از حضرت او باز می دارد،پاک کن و با حقیقت باطنت که ایمان و عشق و چشم بصیرت است،عظمت حضرت او را معاینۀ خود قرار ده و به یاد روزی که در برابر او باید برای حساب بایستی باش؛آن روزی که دربارۀ آن فرموده:

در روز قیامت روبرو می شود هر نفسی به آنچه از پیش فرستاده و برگردانده می شوند به سوی خدای خود که مولای حق آنان است.

قیام و ایستادنت به هنگام نماز در برابر حضرت حق،بر قدم خوف و رجا باشد و چون تکبیر نماز گفتی آنچه مخلوق بین آسمان ها و زمین است،ذلیل و زبون