عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 205

با نام تو می کنم همه شب***بر کاخ فلک زشوق پرواز

بر خاک در تو سر نهادیم***گشتیم به عالمی سرافراز

یک در به جفا رقیب اگر بست*** صد در به رخ از حبیب شد باز

جز حق همه باطلند و فانی*** بر خوان زکتاب عشق این راز

در بازی طاق و جفت گیتی*** خواهی ببری تو عشق می باز

گر بست الهیا در وصل*** از درگه یار کی شوم باز

در احادیث قدسیه آمده که خداوند به موسی بن عمران فرمود:

به فلان کس بگو:تو را دچار چنان بلایی کرده ام که ما فوق آن نیست.عرضه داشت:خداوندا ! من او را بر بلایی ندیدم،خطاب رسید:لذت مناجاتم را از او گرفته ام ! (1)!

آه و دریغ اگر حضرت مولا ما را از پیشگاه قدسش براند،وای اگر جناب او ما را از نظر بیندازد،وا اسفا اگر حضرت یار به هنگام تکبیر،قلب ما را در شغل دیگر ببیند !

خلاصۀ سخن حضرت صادق علیه السلام و توضیحی که اهل حال به این سخن داده اند،این است که به وقت تکبیر باید همۀ عالم و خود را فراموش کرده و موجودیت و هویت و شؤون خویش را در عظمت و جبروت حضرت او فنا نموده و حتی برای یک لحظه هم در پیشگاه او خود و همۀ عالم و عالمیان را ننگری که این نگریستن عین گناه و محض توهین به حضرت یار است.

و این حال نه تنها در نماز باید رعایت شود که رعایت و تمرین آن در نماز به خاطر این است که در همه حال و در همه وقت و در هر شأنی رعایت گردد که این مقام،بالاترین مقام و نقطۀ عروج واصلان متقیان است.