عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 210

طرف او نگاهدار و با توجه جامع و کامل و با قلبی مملو از عشق و نشاط و با دلی پر از اخلاص و صفا و با حالی متصل به ملکوت و با چشمی گریان و دلی بریان و خضوع و خشوع و در کمال وقار و ادب و طمأنینه بگو:«اللّٰه أکبر».

آری،در حال گفتن تکبیر از تمام گذشته ات نادم و شرمسار و نسبت به آینده ات غرق امید باش و با اعتراف قلبی به گناه و پاک کردن آیینۀ قلب از وساوس شیطانی وارد حرم قدس و پیشگاه با عظمت حضرت او شو که تکبیرهالاحرام مقدمۀ ورود و علت رسیدن به درگاه و کلید بازکنندۀ در رحمت دوست است.

«اللّه اکبر»،یعنی این که از علایق رَستم و دل به درگاه تو بستم و از بند تمام معاصی جستم و قلب شیطان پلید برای همیشه خستم؛در حقیقت نیت مُکبّر باید این باشد که اکنون می خواهم این حیثیت ناقابل و هویت ناچیز خود را نثار راه دوست کنم و آنچه خاطرخواه آن جناب است آن نمایم و توسن بندگی را در میدان خضوع و خشوع بتازانم و در ساحت کبریایی و عشق او جان بازم که:

ألصَّلوهُ قُرْبٰانُ کُلٍّ تَقیٍّ (1).

نماز مایۀ تقرب هر انسان پرهیزکاری است.

معنی تکبیر این است ای امام ***که خدا پیش تو ما قربان شویم

و به خاطر همین است که قبل از تکبیرهالاحرام،دعای قربانی خوانند و آن این آیه شریفه است:

[ وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ حَنِیفاً وَ مٰا أَنَا مِنَ