عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 211

اَلْمُشْرِکِینَ ] (1).

من به دور از انحراف و با قلبی حق گرا همۀ وجودم را به سوی کسی که آسمان ها و زمین را آفرید،متوجه کردم و از مشرکان نیستم.

یعنی چون با معرفت و شوق در عالم ملکوت در آید و مشاهدۀ عظمت و جبروت حی لا یموت نماید و همهمۀ ملائکه گوش کند،خود را نیست و هستی خود را فراموش کند که خود را دیگر موجود نداند،بلکه معدوم و نابود خواند که:

[کُلُّ شَیْءٍ هٰالِکٌ إِلاّٰ وَجْهَهُ ] (2).

هر چیزی مگر ذات او هلاک شدنی است.

آری،به هنگام تکبیر اگر قدم معرفت و شوق و بال حال و ذوق نباشد،این همه حقیقت از آیۀ قربانی و تکبیر نصیب انسان نشود.

شوق،شهباز محبت را پر است***در حریم انس جان را رهبر است

شوق داروخانه اهل بلاست ***کلبه او نور مشتاق خداست

از می شوق آن که پر شد جام او*** در جهان با حق بود آرام او

تفسیر تکبیره الاحرام

در تفسیر از اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام دو روایت وارد است یکی آن که:

اللّهُ اکْبَرُ مِنْ کُلِّ شَیءٍ (3).

1- 1) -انعام (6):79.
2- 2) -قصص (28):88.
3- 3) -الکافی:118/1،باب معانی الاسماء و اشتقاقها،حدیث 9.