عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 213

2- 2)- فیض کاشانی.

ما بین طرفین نیست مگر نسبت خالقیه که منتهای مرتبۀ اعلا درجۀ جلال و اعلا درجۀ کمال است و مخلوقیه که غایت مرتبۀ دنائت و منتها درجۀ ذلّت است،پس با وجود این،در مقام تعظیم سزاوار است که گویند حق تعالی بزرگ تر از مخلوقات خود است،اگر چه این معنی به حسب وضع لغوی انسب است و التفات به هر یک از دو معنی مقتضی این است که بنده،مشاهدۀ جبروت پروردگار کند و جان خود را در راه بندگی نثار نماید.

چنانچه حضرت صادق علیه السلام در متن روایت فرموده:

هرگاه تکبیر گفتی خود را در جنب عظمت او حقیر و خرد شمار و در برابر کبریایی او هر چه در آسمان و زمین است،کوچک انگار که حق چون بر دل تکبیرگوی نظر کند و ببیند که عبد چیز دیگری در جنب حق بزرگ می بیند به او فرماید:

ای دروغگو ! آیا تو مرا فریب می دهی ؟ قسم به عزت و جلالم که تو را از شیرینی ذکرم محروم و از بساط قربم ممنوع و از شادی در مناجاتم مردود می کنم.

وای بر ما که اکثر ما روی ظاهر در نماز و دل در لهو و لعب داریم و این گونه عبادت بدون شک اطاعت از شیطان است،نه عبادت خالق عالمیان.

لطایف توحیدیه در تکبیره الاحرام

شیخ صدوق قدس اللّه روحه روایت نموده:

مردی از سید العارفین امیر المؤمنین علی علیه السلام پرسید:معنای دست بلند کردن در حالت تکبیره الاحرام به وقت نماز چیست ؟

حضرت فرمود:معنایش این است:

خداوند،اکبر و واحد و احد است،همانند ندارد،با دست لمس نمی شود و با