عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 22

این سحر که چشم همه را بسته به یک بار***سحریست که در نرگس شهلای تو باشد

آن نافه که بویش همه را خون به جگر کرد*** در چین سر زلف چلیپای تو باشد

چون طره بی تاب تو آرام نگیرد*** هر دل که سراسیمه سیمای تو باشد

نماز در آیینۀ قرآن

اشاره

قرآن مجید و کتب گرانقدر روایی،مؤمن را همراه با نشانه ها و علائم و ویژگی هایی معرفی می کنند،نشانه ها و علائمی که نشان دهندۀ طهارت جان و قداست نفس و حقیقت وجود مردم مؤمن است.

نماز، در میان این علائم و نشانه ها،جایگاه مخصوصی دارد،به این معنی که از آیات و روایات استفاده می شود،نماز با تمام شرایط ظاهری و باطنی اش در رأس تمام فعالیت های عملی مردم مؤمن است.

[ ذٰلِکَ الْکِتٰابُ لاٰ رَیْبَ فِیهِ هُدیً لِلْمُتَّقِینَ* اَلَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقِیمُونَ الصَّلاٰهَ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ یُنْفِقُونَ ] (1):

در [ وحی بودن و حقّانیّت ] این کتابِ [ با عظمت ] هیچ شکی نیست؛ سراسرش برای پرهیزکارانْ هدایت است.*آنان که به غیب ایمان دارند و نماز را بر پا می دارند و از آنچه به آنان روزی داده ایم،انفاق می کنند.

در توضیح آیۀ «وَ یُقِیمُونَ الصَّلاٰهَ» در تفسیر«پرتوی از قرآن»می خوانیم: