عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 23

«قیام بدن،حالتی است که اعضا هر یک در وضع طبیعی خود قرار می گیرند و هر کدام وظیفه ای که در به پا داشتن بدن دارند،انجام می دهند و اندام چنان که هست می نماید:

مراکز ادراک و سر،بالای بدن و بدن تکیه بر فقرات پشت و همه بر ستون های پا ایستاده اند و اعصاب ادراک و تحریک به آسانی فرمان می گیرند و خبر می دهند؛ چشم و گوش و دست و پا به آسانی به هر سو متوجه می گردد،اراده بر اعصاب و اعصاب بر عضلات و عضلات بر بندها و ستون های بدن غلبه و فرماندهی کامل دارد.

قیام بدن مرتبط به قیام فکر و تصویر است،تا مطلوبی درست تصویر نشود، برای انجام و رسیدن به آن شخص اراده نمی نماید و بدن بر خلاف میل طبیعی راست و مستقیم نمی گردد.

آمادگی برای نماز آن گاه است که امر و ارادۀ پروردگار همت را برانگیزد و ذهن را - که توجه به حواس و شهوات خمیده یا خفته اش داشته-به پا دارد؛در این وقت قوای نفسانی به وضع طبیعی قرار می گیرد و مانند اعضای بدن قیام می نماید.

در سازمان درونی جسم انسان،مرکز تفکر و ادراک بالا و محل بروز عواطف که قلب است پایین،معده و امعا که دیگ شهوت غذا است پایین تر و دستگاه تناسلی که انگیزندۀ شهوت جنسی است در زیر قرار گرفته است.

در سازمان درونی نفس که از این قوا ترکیب یافته باید چنین باشد.

معنای اقامه

اقامه-که معنای لغویش بپاخاستن،راست داشتن و تکمیل نمودن است-کمال آن در انسان برپاداشتن ظاهر و باطن بدن و قوای نفسانی است.