عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 231

قرآن، شفای دردها،صفای باطن،عشق عاشق،عرش معنوی و کرسی علم الهی است.

قرآن، میزان شناخت حق از باطل،بیانگر حقایق،پند و عبرت برای اهل دل و معلم جاهل است.

قرآن، نوید وصل،وعده دهنده به بهشت،مبشّر نیکان و منذر بدان و تیره بختان،ترسانندۀ بدکاران و تکیه گاه نیکوکاران است.

قرآن، راه حق،صراط مستقیم،دشمن فاسق،خسارت فاجر،غنیمت اهل حال،مایۀ دلدادگان و سرمایۀ نیک بختان است.

قرآن، بزرگ ترین نعمت خداوندی و شیرین ترین میوۀ درخت هستی و یاری دهندۀ مردان خدا و نجات دهندۀ انسان از تمام بدبختی هاست.

قرآن، آیینۀ صفات و اسما حق،راه خدا به سوی بهشت،مانع انسان از افتادن در عذاب،سرچشمۀ آب حیات و ثمرۀ عشق حق به عبد است.

قرآن، کتاب حدود و دیات و قصاص،منبع اوامر و نواهی،صفحۀ امثال و حکم،بازگو کنندۀ سرگذشت نیکان و بیانگر حالات ستمگران برای عبرت گرفتن آیندگان و حاضران است.

قرآن، وجه خدا،تمثل انبیا و امامان علیهم السلام و برنامۀ زندگی و مایۀ پایندگی و روح ملکوت و جان جبروت و روشنی بخش عالم ناسوت است.

قرآن، نجات دهندۀ انسان از ضلالت و گمراهی و شرک و فسق و عصیان و طغیان و فجور و شرور و رهبر آدمیان به سوی حضرت حق و زمینه ساز ورود انسان به بهشت الهی است.

قرآن، سخن حق با انسان،از بین برندۀ تاریکی و ظلمت جان،علاج وسوسۀ دل و سرور جان و مبین واقعیت ها و گشایندۀ گره مشکلات و نصرت دهندۀ انسان