عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 242

قرآن،ریسمان محکم الهی

قرآن مجید از موجودیت و حقیقت خود تعبیر به ریسمان می کند؛ریسمانی که از مبدأ عالی عالم تا کنارۀ این چاه طبیعت کشیده شده تا انسان،این موجودی که آراسته به هر نوع استعداد و قوه است،با دست زدن به آن قوا و استعدادهای ذاتی و حقیقی اش رشد کرده و همراه این طناب الهی به لقا حضرت حق برسد.

چنانچه انسان در برابر قرآن مجید بی تفاوت بماند،با سر و با تمام موجودیت و هویتش به قعر چاه طبیعت سرنگون شده و تمام ارزش های خود را از دست خواهد داد و از هستی او چیزی جز خطی از حیوانیت و پستی نخواهد ماند.

[ وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مٰا هُوَ شِفٰاءٌ وَ رَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ لاٰ یَزِیدُ الظّٰالِمِینَ إِلاّٰ خَسٰاراً ] (1).

و ما از قرآن آنچه را برای مؤمنان مایۀ درمان و رحمت است،نازل می کنیم و ستمکاران را جز خسارت نمی افزاید.

جلال الدین مولوی در این زمینه مضمون جالبی دارد:

زان که از قرآن بسی گمره شدند***زان رسن قومی درون چه شدند

مر رسن را نیست جرمی ای عنود*** چون تو را سودای سر بالا نبود

شارح مثنوی نیز می گوید:

یکی از عالی ترین مضامین انسانی،فردی،اجتماعی،روانی،اخلاقی، اقتصادی،سیاسی و طبیعی،همین مضمون است که جلال الدین در دو بیت مورد تحلیل گوشزد کرده است.