عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 244

این مسئله مورد تردید نیست،جای تأسف این است که این انسان روی چه عواملی به جای داشتن سودای سر به بالا،همواره میل به سر به پایین می کند.

افسوس بر آن انسان هایی که با بودن نبوت و امامت و به خصوص حبل اللّه متینی چون قرآن،در این قفس خاکی خود را حبس کرده و چون درب این قفس باز شود جایی جز جهنم برای آنان نخواهد بود. نه پای آنکه از کرۀ خاک بگذرم***نه دست آنکه پرده افلاک بردرم

بیآب و دانه در قفسی تنگ مانده ام*** پرها زنم چو زین قفس تنگ برپرم

روزی که خاک گور شوم رحمتی بکن*** سختم مگیر زان که من آن صید لاغرم

روزی که سر زخاک برآرم به بوی غیب*** رسوا مکن میانه غوغای محشرم

گر رد کنی مرا و اگر در پذیریم*** خاک سگان کوی توام بلکه کمترم

تا هست عمر، چون سگ اصحاب کهف تو*** سر بر دو دست بر در کویت مجاورم

عطار بر در تو چو خاکی است منتظر*** یا رب درت مبند که من خاک آن درم

غرض از نزول قرآن

قرآن را برای رشد و تکامل و رسیدن به عالی ترین مقام الهی نفس و هستی خود