عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 249

بترسیم از این که لعن هایی که به ابلیس می کنیم،خود در آن شریک باشیم !

و نیز تفکر کنیم در همین قصۀ شریفه و سبب مزیت آدم و برتری او از ملائکه اللّه،ببینیم چه بوده که خود نیز به قدر طاقت به آن آراسته گردیم؛می بینیم تعلیم اسما سبب برتری او گشت و مرتبۀ عالیۀ تعلیم اسما تحقق به مقام اسماء اللّه است چنانچه مرتبۀ عالیه از احصای اسما که در روایت شریفه است:

إنَّ لِلّهِ تِسْعه وَ تِسْعینَ أسْمٰاءٌ مَنْ أحْصٰاهٰا دَخَلَ الْجَنَّهَ (1).

تحقّق به حقیقت آن ها است که انسان را به جنت اسمایی نایل می کند،انسان با ارتیاضات قلبیه می تواند مظهر اسماء اللّه و آیات کبرای الهیه شود و وجود او وجود ربانی و متصرف در مملکت او دست جمال و جلال الهی باشد و در حدیث،قریب به این معنی است که:

همانا روح مؤمن اتصالش به خدای تعالی شدیدتر است از اتصال شعاع خورشید به خورشید (2).

در هر صورت کسی که بخواهد از قرآن شریف حظ وافر و بهرۀ کافی بردارد باید هر یک از آیات شریفه را با حال خود تطبیق کند،تا استفادۀ کامله کند،مثلاً در آیۀ شریفۀ سوره انفال آمده:

[ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذٰا ذُکِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذٰا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیٰاتُهُ زٰادَتْهُمْ إِیمٰاناً وَ عَلیٰ رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ ] (3).

مؤمنان،فقط کسانی هستند که چون یاد خدا شود،دل هایشان ترسان می شود،

1- 1) -التوحید:195،باب 29،حدیث 9؛بحار الأنوار:219/6،باب 8،حدیث 13.
2- 2) -الکافی:166/2،حدیث 4.
3- 3) -انفال (8):2.