عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 257

و مثلاً کسی که به زهد و ریاضت پرداخته،لذائذ مادی را بر خود تحریم می کند، سعادت را در شیوه ای که پیش گرفته می داند.

پس فعالیت زندگی انسان پیوسته برای دست یافتن به سعادت و پیروزی در آن راه می باشد،خواه در تشخیص سعادت واقعی خود مصیب باشد یا مخطی.

(فعالیت زندگانی با برنامه)

2-فعالیت زندگی انسان هرگز بدون برنامه صورت نمی گیرد و این مسئله ای است بدیهی و اگر احیاناً خفا پیدا می کند از کثرت وضوح است؛زیرا در یک طرف انسان با خواست و ارادۀ خود کار می کند و در نتیجه تا کاری را به سبب شرایط موجود«کردنی»تشخیص ندهد به انجام دادن آن اقدام نمی کند،یعنی کار را به دنبال دستور علمی درونی انجام می دهد و از طرف دیگر کارهایی را که انجام می دهد برای«خود»یعنی برای رفع حوائجی که درک می کند به وجود می آورد و در نتیجه میان اعمال و افعال وی ارتباطی است مستقیم.

خوردن و نوشیدن و خواب و بیداری و نشستن و برخاستن و رفتن و آمدن و غیر این ها هر کدام جایی و اندازه ای دارد،در حالی لازم و در حالی غیر لازم در شرایطی نافع و در شرایطی مضر می باشد و در نتیجه انجام دادن هر کاری طبق دستوری است درونی که در درک انسان،کلیات آن ذخیره شده و به حسب انطباق به مورد، جزئیات آن تحقق می پذیرد.

هر فرد از انسان در کارهای فردی خود به منزلۀ کشوری است که فعالیت های اهالی آن تحت قوانین و سنن و آداب معینی کنترل می شود و قوای فعال این کشور موظفند که اعمال خود را اول با دستورهای لازم الرعایۀ آن تطبیق نموده پس از آن انجام دهند.