عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 260

سرسبز خود از شکم دانه سر در می آورد،متوجه پیدایش یک بوتۀ گندم دارای سنبل های متعدد می باشد و با قوایی که مجهز است اجزای عنصری را از زمین و هوا با نسبت ویژه ای گرفته،ضمیمۀ وجود خود ساخته روز به روز بزرگ تر و برومندتر می شود و از حالی به حالی و از شکلی به شکلی منتقل می شود تا به شکل بوتۀ کامل دارای سنبل های متعدد در می آید و در همانجا به سیر خود خاتمه می دهد.

یک درخت گردو را نیز اگر مورد بررسی قرار دهیم،خواهیم دید که آن نیز از نخستین روز پیدایش متوجه هدفی مخصوص به خود می باشد که یک درخت گردوی برومند و نیرومند می باشد و برای رسیدن به آن راه مناسبی را با موجودی تجهیزات خود می پیماید و ملازم روش زندگی خودش بوده هرگز روزی در تعقیب هدف خود مثلاً راه بوتۀ گندم را نمی رود،چنان که بوتۀ گندم نیز در تعقیب هدف خود روزی روش درخت گردو را اختیار نمی کند.

(آفرینش انسان را به سعادت هدایت می کند)

همۀ انواع آفریده ها که جهان مشهود را تشکیل می دهند،محکوم همین قاعدۀ کلیه می باشند و هیچ دلیلی نیست که نوع انسان از این قاعده«هر نوعی هدفی دارد که سعادتش در رسیدن به آن است و راهی مناسب تجهیزات وجودی خود به هدف خود دارد»مستثنی باشد بلکه تجهیزات وجودی انسان بهترین دلیل است بر این که انسان نیز مانند سایر انواع آفرینش هدفی دارد که متضمن سعادت اوست و مناسب تجهیزات وجودی خود راهی به هدف و سعادت خود دارد.

بنابر آنچه گذشت آفرینش ویژۀ انسان و هم چنین آفرینش جهان که انسان جزء غیر قابل تفکیک آن می باشد،انسان را به سوی سعادت واقعی اش هدایت می کند و مهم ترین و ریشه دارترین و پابرجاترین مقررات را که به کار بستن آن ها سعادت را