عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 271

و هر کس از غیر آن هدایت بخواهد گمراه گردد و هر کس آن را شعار و دثار خود کند به سعادت الهی رسد و هر کس آن را پیشوای زندگی و تکیه گاه خود قرار دهد، خداوندش در بهشت پناه دهد و حیاتی سالم نصیب او گرداند،به همین خاطر به قرآن گفت:«هدی».

و از طرفی قرآن برای مردم مؤمن بشارت است،بشارت برای آخرت،به این معنی که قرآن در قیامت مرد لاغر رنگ پریده ای را می آورد و به خداوند عرضه می دارد:این است آن کسی که روزش را روزه داشت و شبش را به بیداری گذراند و طمعش در رحمت تو قوی گشت و امیدش به مغفرتت گشاده شد،با او با گمان من و گمان خودش معامله کن.خداوند خطاب می کند:ملک به راستش قرار بگیرد و بهشت در چپش و او را به حورالعین برسانید و پدر و مادرش را لباسی از حلۀ بهشت بپوشانید که دنیا و ما فیها در برابرش چیزی نباشد.

خلایق به آن پدر و مادر نظر می کنند و از آنان احترام می گیرند و آنان به وضع خود می نگرند و از آن کرامت تعجب کرده می گویند:خداوندا ! این همه عنایت نسبت به ما برای چیست ؟ ما را عملی در خور این محبت و کرامت نیست ؟

خداوند می فرماید:با این همه تاج کرامت از آن شماست که بیننده ای نظیرش را ندیده و شنونده ای مانندش را نشنیده و نسبت به چنین خیری کسی فکر نکرده و این همه برای این است که شما دو نفر وسیلۀ تعلیم قرآن به فرزندتان بودید و شما او را به اسلام رساندید و با زحمت شما او عاشق محمد و علی شد و فقه آن دو را دریافت،ولایت این دو نفر واسطۀ قبول عمل است و دشمنی با دشمنان آنان سبب نجات.

اگر کسی از زمین تا عرش طلا پر کند و در راه خدا صدقه دهد ولی ولایت محمد و علی را نداشته باشد،هیچ عملی از او قبول نمی کنم.