عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 276

قرآن حبلی است که طالب را می کِشد تا به مطلوب رساند،قرآن را بدین عالم فرستادند در کسوت حروف،در هر حرفی هزار هزار غمزۀ جان ربا تعبیه کردند، آنگه این ندا در دادند:

[ وَ ذَکِّرْ فَإِنَّ الذِّکْریٰ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِینَ ] (1).

و پند ده؛زیرا پند به مؤمنان سود می دهد.

گفت:تو دام رسالت و دعوت بنه،آن کس که صید ما باشد دام ما خود داند و در بیگانگان مرا خود هیچ طمعی نیست.

[ إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا سَوٰاءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لاٰ یُؤْمِنُونَ ] (2).

بی تردید برای کسانی که [ به خدا و آیاتش ] کافرند مساوی است چه [ از عذاب ] بیمشان دهی یا بیمشان ندهی،ایمان نمی آورند.

هر چه هست و بود و خواهد بود،جمله در قرآن است که:

[ لاٰ رَطْبٍ وَ لاٰ یٰابِسٍ إِلاّٰ فِی کِتٰابٍ مُبِینٍ ] (3).

هیچ تر و خشکی نیست مگر آنکه در کتابی روشن [ ثبت ] است.

اما تو قرآن کجا بینی ؟ هیهات هیهات ! قرآن در چندین هزار حجاب است،تو محرم نیستی و اگر در درون پرده تو را راه بودی این معنی که می رود بر تو جلوه کردی دریغا:

[ إِنّٰا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنّٰا لَهُ لَحٰافِظُونَ ] (4).

1- 1) -ذاریات (51):55.
2- 2) -بقره (2):6.
3- 3) -انعام (6):59.
4- 4) -حجر (15):9.