عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 277

همانا ما قرآن را نازل کردیم،و یقیناً ما نگهبان آن [ از تحریف و زوال ] هستیم.

قرآن خطاب لم یزل است با دوستان خود و بیگانگان را در آن هیچ نصیبی نیست جز حروفی و کلماتی که به ظاهر شنوند؛زیرا که سمع باطن ندارند:

[ إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ] (1).

بی تردید آنان از شنیدن [ وحی الهی و اخبار ملکوتی ] محروم و برکنارند.

و جای دیگر گفت:

[ وَ لَوْ عَلِمَ اللّٰهُ فِیهِمْ خَیْراً لَأَسْمَعَهُمْ ] (2).

اگر خدا [ نسبت به پذیرفتن هدایت،شایستگی و ] خیری در آنان می دید، یقیناً ایشان را شنوا [ ی حقایق و معارف ] می کرد.

اگر می دانستی که ایشان را سمع باید دادن،خود داده شدی اما هرگز به خاطر عناد و کبر و مادیگری صرف از بیگانگی خلاص نیابند.

دریغا بر راه سالک مقامی باشد که چون بدان مقام رسد،بداند که همۀ قرآن در نقطۀ باءبسم اللّه است و یا در کسرۀ باء میم بسم اللّه است و همه موجودات در نقطۀ باءبسم اللّه بیند،مثالش را گوش دار.

اگر گویی:

[ لِلّٰهِ مٰا فِی السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِی الْأَرْضِ ] (3).

1- 1) -شعرا (26):212.
2- 2) -انفال (8):23.
3- 3) -بقره (2):284.