عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 278

آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است،فقط در سیطرۀ مالکیّت و فرمانروایی خداست.

آنچه در آسمان و زمین است هر دو بگفته باشی،اما اگر هر چه در آسمان و زمین است،یکان یکان،مفرد نامش برشماری،روزگاری بی نهایت به کار باید،باش تا دولت دست دهد.

خود را بینی در دایرۀ:

[إِنَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ مُحِیطٌ ] (1).

یقیناً او به همه چیز [ با قدرت و دانش بی نهایتش ] احاطه دارد.

او محیط بنده باشد و بنده محاط او تا وجود خودبینی در نقطه ای که در زیر باء بسم اللّه است و جلالت باءبسم اللّه را بینی که خود را بر محرمان چگونه جلوه می دهد از نقطۀ باء اما این هنوز نامحرمی باشد،اگر جمال سین با میم بینی آن گاه بدانی که محرمیت چه باشد ؟

(حقیقت حروف قرآن)

اشاره

دریغا ما از قرآن جز حروف سیاه و سپیدی کاغذ نمی بینیم،چون در وجود باشی جز سواد و بیاض نتوانی دیدن،چون از وجود به در آمدی،کلام اللّه تو را در وجود خود محو کند،آن گاه تو را از محو به اثبات رساند،چون به اثبات رسی دیگر سواد نبینی همه بیاض بینی برخوانی:

[وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتٰابِ ] (2).

و "امّ الکتاب "نزد اوست.