عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 279

جوانمردا ! قرآن را در چندین هزار حجاب به خلق فرستادند،اگر جلالت نقطۀ بای بسم اللّه بر عرش آمدی یا بر آسمان ها و زمین ها،در حال پست و گداخته شدندی:

[ لَوْ أَنْزَلْنٰا هٰذَا الْقُرْآنَ عَلیٰ جَبَلٍ لَرَأَیْتَهُ خٰاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْیَهِ اللّٰهِ ] (1).

اگر این قرآن را بر کوهی نازل می کردیم،قطعاً آن را از ترس خدا فروتن و از هم پاشیده می دیدی.و این مثل ها را برای مردم می زنیم تا بیندیشند.

همین معنا باشد.

نوش باد آن کس را که بیان این همه کرد و گفت:

کُلُّ حَرْفٍ مِنَ القُران فی اللَّوْحِ أعْظَمُ مِنْ جَبَلِ قٰافٍ.

هر حرفی از قرآن در لوح محفوظ عظیم تر از کوه قاف است.

این لوح خود دانی که چه باشد،لوح محفوظ دل بود،این قاف دانی که چیست ؟ و القرآن المجید باشد.

(نام های قرآن در کتاب خدا)

دریغا در هر عالم از عالم های خدا قرآن را به نامی خوانند که در آن عالم دیگر نخوانند.

در پرده ای قرآن را «مجید» خوانند که: