عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 28

راه خدا به محتاجان و برپا داشتن نماز و ادای زکات و آراسته بودن به اخلاق حسنه،دارای ارزشی هستند که جز خدا احدی بر آن ارزش آگاهی ندارد.

فردای قیامت و حتی در عالم برزخ بهشت برین از اینان و جهنم آتشین از آنان است.

پیامبر عزیز اسلام صلی الله علیه و آله در روایت مهمی دربارۀ این دو طایفه می فرماید:

اذٰا وُضِعَ الْعَبْدُ فی قَبْرِهِ وَ انْصَرَفَ اصْحٰابُهُ حَتّٰی لَیَسْمَعَ خَفْق نِعٰالِهِمْ اتٰاهُ مَلَکٰانِ یُحٰاسِبٰانِهِ،فَاِنْ کٰانَ مُؤمِنا ارَیٰاهُ مَکٰانَهُ مِنَ الْجَنَّهِ وَ انْ کٰان کٰافِراً ضَرَبٰاهُ بِمِطْرَقَهٍ مِنْ حَدیدٍ بَیْنَ اذُنَیْهِ فَیَصیحُ صَیْحَهً یَسْمَعُهٰا مَنْ یَلیهِ الّا الثَّقَلَیْنِ (1):

زمانی که عبد را در قبرش بگذارند و کسانش او را رها کرده و برگردند،میت صدای کفش آنان را در بازگشتشان می شنود؛در این وقت دو ملک حق برای رسیدگی به حساب او سر می رسند،اگر او بندۀ مؤمن خدا باشد،مکانش را در بهشت به او نشان می دهند و اگر بنده ای باشد که نسبت به نعمت های الهی ناسپاسی کرده و راه کفر پیش گرفته با پتکی از آهن جهنم بین دو گوشش می زنند که هر چه جز جن و انس است،صدای وحشت آور و دهشت زای آن را می شنوند ! !

با توجه به مسائل عالی الهی واجب است انسان خود را بشناسد و به موقعیت و موقف و وظیفۀ هر یک از قوای درون و برون آشنا شده و هر یک را بر اساس خواسته های الهی بکار گیرد تا درخت وجودش هم چون شجرۀ طیبه برای ابد، مثمر ثمر گردد.