عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 285

آداب قرائت قرآن

قرائت،کار ساده و آسانی نیست،منظور از قرائت خواندن الفاظ و گذشتن نیست،بلکه منظور از قرائت هماهنگ شدن با قرآن در مدار عمل و حرکت است.

محدث خبیر،فیض کاشانی از غزالی نقل می کند که قاری قرآن در قرائت کتاب خدا ده حقیقت را باید منظور داشته باشد:

1-فهم این که با کلام که روبروست و با نزول قرآن مجید چه عنایت و لطفی به او شده ؟

2-توجه به عظمت متکلم، که وجود مقدس او خالق تمام هستی است و هستی با همۀ عظمتش در برابر او نقطه ای بیش نیست بلکه نقطه هم نیست.

3-حضور قلب و ترک حدیث نفس و توجه کامل به قرآن و مفاهیم بلند ملکوتی و آسمانی آن.

4-تدبر در آیات و مو شکافی در کلمات حضرت دوست.

5-تفهم واقعیات قرآن با عمق قلب و دل، به خصوص احوال انبیا و صلحا و صدیقین و مؤمنان و احوال معاندان و مستکبران و مکذبین.

6-خالی کردن عقل و نفس و فهم و قلب از موانع فهم کتاب با عظمت دوست.

7-تخصیص، به این که به طور جدی تصور کند که قرآن با تمام اوامر و نواهیش به خصوص او نازل شده و مقصودی جز او نبوده.

8-تأثر، و آن اثر گرفتن قلب او از واقعیت ها و حقایقی است که قرآن ناطق به آن است.

9-ترقی، و آن این است که قرآن را از زبان صاحب قرآن بشنود نه از جانب زبان و صوت خودش و حالش به وقت قرائت حال ابتهال و سؤال و تضرع باشد.