عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 291

بودن این کوکب و این شهاب ثاقب شیطان از دسترسی به قاری قرآن و خوانندۀ فاتحه الکتاب که اصل نماز است محروم است و چنانچه بخواهد به نمازگزار، جهت بر هم زدن نماز او و خبرگیری از حقیقت نماز و به هم زدن آن حقیقت، نزدیک شود،خشوع قلب هم چون شهاب ثاقب او را از نمازگزار و دسترسی به حقیقت نماز رجم می نماید؛به همین خاطر خداوند متعال در قرآن مجید فرموده:

زمانی که مشغول قرآن خواندن شدی از شیطان رانده شده به حضرت حق پناه ببر.

با توجه به حقایقی که در این چند سطر خواندید،معلوم می شود که استعاذه به زبان تنها نیست و پناهگاه و حصن حصین الهی فقط به گفتن«اعوذ باللّه من الشیطان الرجیم»نیست بلکه این پناه باید پناه عملی باشد،به این معنی که در وجود انسان، باید خلوص،تواضع،خشوع،معرفت،عشق،توجه،انکسار،فقر و ذلت تجلی کند که این تجلی همان پناهگاه است و چون در این سنگر قرار گرفت،بدون شک دست شیطان از دسترسی به او مخصوصاً به وقت نماز کوتاه می گردد.وقتی با زبان می گویی پناه می برم به خداوند از شیطان رجیم،اگر بخواهی گفتارت مساوق با حقیقت باشد،باید عملاً برای قرار گرفتن در پناهگاه حرکت کرده و خویش را در حالاتی که از دسترس شیطان بیرون است قرار دهی که هر چه به خدای متعال نزدیک شوی،به همان نسبت شیطان از تو دور شده و فاصله می گیرد.

اما اگر آراسته به آن واقعیت ها نباشی،پس از تکبیره الاحرام هزاران بار هم بگویی:«اعوذ باللّه من الشیطان الرجیم»،اثری نداشته و نماز و قرائتت از دستبرد او در امان نخواهد ماند.

آری،خداوند مهربان از باب لطف و عنایتی که به انسان دارد وسایل هدایت و کمال را در هر جهت برای انسان فراهم آورده و او را برای دور کردن خطرات،به خصوص از شؤون معنویش به انواع وسایل مجهز نموده است،این انسان است که