عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 292

با شوق و جدیت باید خود را به نور هدایت برافروزد و به طور دائم برای راندن خطر دست به اسلحه باشد و با توفیق و عنایت حضرت حق،زمین وجود خود را برای پدید آمدن محصولات الهی و فیوضات ربانی مستعد و آماده نگاه دارد و از این که به دست شیاطین این زمین پربرکت تبدیل به شوره زار گردد،سخت مراقبت نماید که زمین شوره سنبل بر نیارد.

عارف خبیر،مرحوم ملا احمد نراقی چه نیکو فرموده:

لیک می باید زمین از شوره پاک***هم نظر باید زمهر تابناک

تخم گر در شوره زاران کاشتی*** باللّه ار یک حبه زان برداشتی

ور بریزی تخم را در سایه ای*** نی از آن سودی بری نی مایهای

معجز احمد که مه را می شکافت*** در دل بوجهل جاهل ره نیافت

جمله قرآن را به آواز بلند*** خواند بر او و زخاک آن را نکند

جلوه اش افکند لیکن بی سخن*** شور در جان اویس اندر قرن

جذبه اش سلمان به سوی خویش خواند*** جانب یثرب ز اصطخرش دواند

تصفیۀ دل

دل،وقتی در تصرف دشمن خدا باشد،چه دشمن درونی،چه دشمن بیرونی، رسیدن به حقیقت محال و دست یافتن به ملکات الهیه غیر ممکن و آدمی از بهره گیری از فیوضات ربانی محروم و از چشیدن شیرینی حقایق،به خصوص واقعیت های عبادت علی الخصوص نماز و سورۀ حمد ممنوع است.

اگر می خواهید به بزم دوست راه پیدا کنید،اگر می خواهید از می عشق او بنوشید،اگر میل دارید،آن حضرت شما را به پیشگاه قدس راه دهد،خانۀ او را که دل شماست از دست دشمن او بگیرید،تا هم چون باز شکاری،به شکار وصل او به پرواز آیید.