عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 302

پنجم: دخل و تصرف وی از ممر استخفاف برادران مؤمن است،آن را به رعایت حرمت و مبادرت ایشان قلع باید نمود.

ششم: عبور او از راه حسد است،آن را به رضا دادن به قسمت الهی و عدل در حکم او باید مقابله نمود و استدلال به آیات شریفۀ سی و دوم تا سی و نهم سورۀ مبارکۀ زخرف باید نمود آنجا که می فرماید:

آیا آنان که راضی از اوضاع عادلانۀ جهان نیستند،باید رحمت و عنایت خدای را تقسیم کنند ! در صورتی که ما خود معاش حیات و روزی آنان را در دنیا تقسیم کرده ایم و بعضی را بر بعض دیگر به انواع عنایات برتری داده تا با کمک گیری از یک دیگر چرخ زندگی بگردد و رحمت الهی از آنچه جمع می کنند بهتر است.

مردم یک نوع و یک رشته و امتند،چند روزی در این دنیا هستند و به اندازۀ معیشت در اختیار آن هاست،اگر نه این بود که مردم یک امتند،ما آنان که به حق کافر می شدند،«از پستی دنیا و بی قدری آن به مال فراوان»سقف خانه هایشان را از نقرۀ خام قرار می دادیم و چندین طبقه که با نردبان بر سقف بام روند.

و نیز بر منازلشان درهای بسیار (کنایه از وسعت خانه) و تخت ها که بر آن تکیه زنند و عماراتشان را به زر و زیور می آراستیم ولی این ها همه متاع پست و فانی دنیاست،اگر دارای ارزش بود بر آنان آن می کردیم که گفتیم:

هر کس از یاد خدا رخ برتابد شیطان را برانگیزیم که یار و همنشین او باشد.

آری،تمام متاع دنیا در نزد خدا بی ارزش است،اگر همه آن هم بر فرض نزد یک نفر باشد،ارزش حسد ورزیدن و این که شیطان همنشین دل انسان گردد،ندارد.

شیاطین،مردم را از راه خدا بازدارند و به گمراهی افکنند و آنان پندارند که به راه درست می روند.

تا زمانی که از دنیا به سوی ما باز آیند،آن گاه با حسرت گوید:ای کاش میان من